Archives for category: tien zinnen

Wat gaat het allemaal toch snel. Eind december ging de eerste aflevering van Questcast online. Nu staat de teller alweer op vijftien.

questcast

Samen met Robin Rotman, met wie ik in een grijs verleden samenwerkte bij BNR, vorm ik een podcasttandem. We leggen wetenschappers nu weer het vuur aan de schenen, laten ze dan weer vrolijk speculeren over de toekomst en toveren nutteloze kennis uit de hoge hoed (maar nutteloze kennis bestaat natuurlijk niet).

Het doel van elke podcastaflevering is om je in twintig minuten een wetenschappelijk antwoord te geven op een intrigerende vraag.

De podcast is niet onopgemerkt gebleven. Na aflevering tien kregen we het bericht dat Questcast was genomineerd voor een Dutch Podcast Award in de categorie wetenschap. De prijs wonnen we niet, maar het is toch mooi om nu al een van de vijf beste Nederlandse podcasts over wetenschap te maken.

Benieuwd? Luisteren kan op iTunes, op Spotify, via quest.nl en via bnr.nl.

Advertenties
Twee weken geleden was ik een etmaal in Londen voor een reportage. Het was hoogstwaarschijnlijk mijn laatste bezoekje aan een Verenigd Koninkrijk dat bij de Europese Unie hoort (tenzij er nog iets raars gebeurt).
Dat voelt raar. Het Verenigd Koninkrijk is, na Nederland, het land waar ik de meeste tijd heb doorgebracht: bij elkaar een maand of zeven. De helft daarvan was in 2005, toen ik een semester doorbracht aan de University of Hull.
De uitslag van het Brexit-referendum heeft me totaal verrast, terwijl ik er nog wel politicologie heb gestudeerd. Van Britse anti-EU-sentimenten heb ik weinig meegekregen: de kranten schreven vooral over Irak, Blair/Bliar en strengere terreurwetten.
Ik ken de Britten wel als eigenzinnige en ondoorgrondelijke types, bij wie je niet altijd weet of ze het nu positief bedoelen als ze ‘pretty good!’ of ‘excellent!’ roepen. Ik vond het ook nogal vreemd dat medestudenten zeiden dat ik ‘from Europe’ was (alsof zij zelf een apart werelddeel bewoonden) en dat er eentje aan mij vroeg of Dutchmen uit Denemarken komen.
Ik dacht altijd dat Europa ze gewoon weinig kon schelen, maar achteraf denk ik dat ze zich er nog minder onderdeel van voelden dan ik doorhad.

Als je als journalist oog in oog staat met de meest controversiële president uit de Amerikaanse geschiedenis, dan snap ik best dat je hem meer dan één vraag wilt stellen. CNN-verslaggever Jim Acosta had al iets gevraagd over de migrantenkaravaan in Mexico, toen de president het woord gaf aan de volgende journalist. Maar nee, Acosta klampte zich vast aan de microfoon, want de vraag die hij nog wilde stellen was (hier komt ie):

Maakt u zich zorgen over het Rusland-onderzoek?

Pfff. De domste vraag die je kunt stellen. Hij is al vijfhonderd keer aan Trump gesteld, en hij heeft al vijfhonderd keer geantwoord: nee, het is een onzinonderzoek.

Het Witte Huis heeft Acosta inmiddels op kenmerkende wijze uit de perszaal gebonjourd: met de leugen dat Acosta zijn handen niet kon thuishouden toen een vrouwelijke stagiaire de microfoon van hem afpakte (zie video hierboven) en met een bewerkt filmpje waarin het lijkt dat hij zijn arm sneller naar haar toe bewoog dan in werkelijkheid.

Dat brengt me bij de oplossing van de tegendraadse talkshowhost Bill Maher:

Had Acosta dat maar gezegd.

quest-01-2017-44Als mensen horen dat ik bij Quest werk, vragen ze vaak wat mijn vaste onderwerp is. Logische vraag, want krantenjournalisten hebben altijd een portefeuille. Bij het Leidsch Dagblad schreef ik eerst over Oegstgeest, daarna over de universiteit en ten slotte over de gemeenteraad.

Bij Quest is dat niet zo. Alle redacteuren schrijven eigenlijk over alles. Ja, dat geldt zelfs voor alfa’s zoals ik.

Hier vind je tien artikelen van mij uit tien verschillende vakgebieden:

  1. biologie: Scheppers van nu. Kunnen we straks levende cellen maken uit dode onderdelen?
  2. economie: Weg met de makelaar! Breek met de ongeschreven regels van de huizenjacht
  3. geneeskunde: Kwakkelen in de kou. Waarom slaat de griep altijd toe in de winter?
  4. 2017_qh1geschiedenis: Vredesbom. Was de Derde Wereldoorlog zonder de atoombom allang begonnen?
  5. natuurkunde: Jacht op de primeur. Waarom wetenschappers als eerste een ontdekking willen doen (interview met Ronald Hanson, TU Delft)
  6. psychologie: Hard, harder, hatsjoe! Is luidruchtig niezen een lichamelijke reflex of een aangeleerde gewoonte?
  7. scheikunde: Bacteriebrouwsel. De beste manier om sinas te maken, is zonder sinaasappels
  8. sterrenkunde: Wondere wereld. Hoe meer we weten over Saturnus, hoe vreemder de planeet blijkt te zijn
  9. taal: Als een tang op een varken. Kloppen de uitdrukkingen met dieren die wij gebruiken een beetje?
  10. wetenschap algemeen: Professor Profeet. Deze wetenschappers dachten dat ze God vonden

Omdat we toch bezig zijn, vind je hieronder meteen een lijst van mijn artikelen uit de afgelopen 2,5 jaar. Mijn korte artikelen, datavisualisaties en boekrecensies staan er niet tussen. Ook de bijdragen aan Quest Junior, Quest in Beeld en het Quest Vakantieboek ontbreken.

Een eerdere lijst plaatste ik hier na mijn eerste jaar bij Quest. Lees de rest van dit artikel »

Morgen mogen we naar de stembus voor een referendum over een onderwerp waar zelfs de aanvragers niet in geïnteresseerd zijn. In een interview in NRC gaven Arjan van Dixhoorn en Pepijn van Houwelingen toe dat het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne ze niets kan schelen.

Nou, dat zal dan wel. Toch zaten Van Dixhoorn en kornuiten zo met het artikel in de maag, dat ze dit bericht op Facebook zetten:

Het NRC heeft uit een drie uur durend interview een selectie gemaakt. Daarin wordt een beeld wordt opgeroepen van een…

Posted by BurgerforumEU on Thursday, March 31, 2016

Let vooral eens op de reacties onder het Facebook-bericht. Het gros is zo paranoïde als de pest: het grote geld bepaalt alles, Oekraïne wordt binnenkort lid van de EU en de media zijn gecensureerd. De meeste reaguurders gaan volledig voorbij aan de bijdrage van NRC-journalist Wilmer Heck, die uitlegt dat de heren wel degelijk alles hebben gezegd zoals in het stuk staat en zelfs allerlei pittige uitspraken hebben ingetrokken.

Als je tv en krant niet meer gelooft, maar wel de dingen die op Facebook staan, dan raak je steeds verder van huis. Op sociale media en op Google zit je in een filterbubbel, die ervoor zorgt dat je vooral je eigen mening krijgt te zien. Het lijkt me gezond om af en toe een tegengeluid op je eigen briljante visie te horen.

Na het overlijden van Johan Cruijff, nu anderhalve week geleden, zag ik de bovenstaande tweet voorbij komen. Ik herkende het lettertype en schrok.

Als middelbare scholier maakte ik de website Voetbalfocus.nl. Daarop verzamelde ik alle voetbalinformatie die ik kon vinden. Mijn online naslagwerk werd, in de tijd dat niemand nog van Wikipedia had gehoord, veel geraadpleegd.

En dat gebeurt soms nog steeds. Pas nu zag ik dat ik zo’n vijftien jaar geleden een heel lelijke spelfout heb gemaakt bij het overnemen van het vierregelige gedichtje van Toon Hermans. De graaf die de gelijknamige vliegmachine bedacht, heette natuurlijk Zeppelin (en niet Zappelin, want zo heten de kinderprogramma’s van de NPO).

Kennelijk is het mijn schuld dat de grootste Nederlandse voetballer aller tijden met kinderprogramma’s in verband wordt gebracht. Ik heb het foutje vanavond maar even rechtgezet (en ik heb meteen de bijnaam ‘El Salvador‘ verwijderd, maar dat is weer een ander verhaal).


Ook in dit YouTube-filmpje van Ajax duikt de spelfout op.

Auto’s, brommers, vliegtuigen, alarmverkeer, een hei-installatie verderop, een glasbak, een stel meeuwen en ten slotte schreeuwende kinderen uit de buurt: ik had er nooit bij stilgestaan dat de Apollolaan in Leiden zo’n lawaaiige straat is.

Voor het Leidsch Dagblad schreef ik over de zaak-Benno L. en over de reacties in de Leidse politiek (spoeddebat, verkiezingen staan voor de deur, op voorhand kansloze motie van wantrouwen door eenmanspartij, landelijke media die zich daarop storten, eenmanspartij die tijdens de verkiezingen verdubbelt, tweemanspartij die uit elkaar valt). Voor de camera van Argos Medialogica, dat de affaire reconstrueerde, mocht ik daarover vertellen.

Lees de rest van dit artikel »

Ik stond even raar te kijken. Er belde een redacteur van het programma van Paul van Liempt op BNR Nieuwsradio. Hij wilde dat ik op de radio kwam vertellen over een artikel dat ik had geschreven.

‘Wist je dat ik een tijdje precies hetzelfde werk heb gedaan als jij?’, vroeg ik.

Zo kwam het dat ik een paar dagen later in de studio stond bij de presentator die ik een paar jaar van opzetjes een draaiboeken had voorzien. Het onderwerp was mijn stuk over voedingsshakes. Een maand lang at ik geen vast voedsel (behalve dan één beschuitje met muisjes). Ik kwam er hardhandig achter dat eten meer functies heeft dan alleen het binnenwerken van voedingsstoffen.

De radio-uitnodiging had ik puur te danken aan het rare eetexperiment. Niet aan mijn oude baan, want de redacteur wist niet dat ik zijn verre voorganger was. Ik ben alweer vijf jaar weg bij BNR, dan krijg je dat.

Drie dagen voordat ik bij Quest begon, opende de digitale kiosk Blendle zijn deuren. Blendle is het eerste handige systeem om losse artikelen uit kranten en tijdschriften mee te kopen. Als lezer vind ik dat fijn, en als journalist ook.

Dankzij de goede archieffunctie van Blendle kan ik hieronder een overzicht geven van mijn artikelen uit mijn eerste jaar bij Quest. Soms beantwoord ik daarin een vraag van een lezer (bijvoorbeeld over dierengeluiden, jaja), maar meestal volg ik mijn eigen interesse. Een stuk waarin ik op zoek ga naar de verschillen tussen spelt- en tarwebrood werd een behoorlijk Blendle-hitje (zie maart 2015 op goudenpen.nl).

Klinkt een stuk interessant, schroom dan niet om het aan te klikken. Het kost slechts een paar dubbeltjes per artikel. Probeer het eens!

Quest (maandblad):

lachjuli 2014

  • Lachen met accent. Kun je aan iemands gegrinnik horen uit welk land hij komt? Aan je spraak kan iedereen horen dat je uit Nederland komt. Verraad je je afkomst ook als je alleen maar lacht? Op zoek naar de taalverschillen van de lach.

augustus 2014

  • Alles tegen de jetlag. Hoe reis je ontspannen door verschillende tijdzones? Wat heeft het voor nut om tot rust te komen op een Caribisch eiland, als de vliegreis naar huis je weer doodmoe maakt? Verzet je biologische klok stukje bij beetje en overleef de reis glansrijk.
  • Nooit meer schakelen. Wanneer sterft de handmatige versnellingsbak eindelijk uit? We hebben lang gelachen om Amerikanen en Japanners met hun benzine slurpende automaten. Maar inmiddels halen ze onze vertrouwde handmatige versnellingsbak fluitend in. Blijven we nog lang vasthouden aan de ouderwetse versnellingspook?

Lees de rest van dit artikel »

Iran-correspondent Thomas Erdbrink is in Leiden opgegroeid, maar geboren in het ziekenhuis in Leiderdorp. Kennelijk baalt hij een beetje van zijn geboorteplaats. Zijn vrouw plaagt hem ermee.

Toen ik deze beelden zag in de documentaireserie Onze man in Teheran, moest ik net zo hard lachen als Erdbrinks vrouw. Niet uit leedvermaak, maar omdat ik zijn gevoel herken. Ik ben net als hij opgegroeid in Leiden én geboren in het Elisabeth Ziekenhuis (tegenwoordig ‘Alrijne Ziekenhuis, locatie Leiderdorp’).

Het is geen ramp, maar wel een beetje jammer dat Leiderdorp mijn geboorteplaats is. Ik voel me thuis in Leiden, niet in de veredelde buitenwijk ten oosten van de stad.

Als je een hekel hebt aan je naam, mag je die laten veranderen, maar je geboorteplaats blijft eeuwig in je paspoort staan. Ach, het enige wat we kunnen doen, is erom lachen.