Archives for category: tien zinnen

Morgen mogen we naar de stembus voor een referendum over een onderwerp waar zelfs de aanvragers niet in geïnteresseerd zijn. In een interview in NRC gaven Arjan van Dixhoorn en Pepijn van Houwelingen toe dat het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne ze niets kan schelen.

Nou, dat zal dan wel. Toch zaten Van Dixhoorn en kornuiten zo met het artikel in de maag, dat ze dit bericht op Facebook zetten:

Het NRC heeft uit een drie uur durend interview een selectie gemaakt. Daarin wordt een beeld wordt opgeroepen van een…

Posted by BurgerforumEU on Thursday, March 31, 2016

Let vooral eens op de reacties onder het Facebook-bericht. Het gros is zo paranoïde als de pest: het grote geld bepaalt alles, Oekraïne wordt binnenkort lid van de EU en de media zijn gecensureerd. De meeste reaguurders gaan volledig voorbij aan de bijdrage van NRC-journalist Wilmer Heck, die uitlegt dat de heren wel degelijk alles hebben gezegd zoals in het stuk staat en zelfs allerlei pittige uitspraken hebben ingetrokken.

Als je tv en krant niet meer gelooft, maar wel de dingen die op Facebook staan, dan raak je steeds verder van huis. Op sociale media en op Google zit je in een filterbubbel, die ervoor zorgt dat je vooral je eigen mening krijgt te zien. Het lijkt me gezond om af en toe een tegengeluid op je eigen briljante visie te horen.

Na het overlijden van Johan Cruijff, nu anderhalve week geleden, zag ik de bovenstaande tweet voorbij komen. Ik herkende het lettertype en schrok.

Als middelbare scholier maakte ik de website Voetbalfocus.nl. Daarop verzamelde ik alle voetbalinformatie die ik kon vinden. Mijn online naslagwerk werd, in de tijd dat niemand nog van Wikipedia had gehoord, veel geraadpleegd.

En dat gebeurt soms nog steeds. Pas nu zag ik dat ik zo’n vijftien jaar geleden een heel lelijke spelfout heb gemaakt bij het overnemen van het vierregelige gedichtje van Toon Hermans. De graaf die de gelijknamige vliegmachine bedacht, heette natuurlijk Zeppelin (en niet Zappelin, want zo heten de kinderprogramma’s van de NPO).

Kennelijk is het mijn schuld dat de grootste Nederlandse voetballer aller tijden met kinderprogramma’s in verband wordt gebracht. Ik heb het foutje vanavond maar even rechtgezet (en ik heb meteen de bijnaam ‘El Salvador‘ verwijderd, maar dat is weer een ander verhaal).


Ook in dit YouTube-filmpje van Ajax duikt de spelfout op.

Auto’s, brommers, vliegtuigen, alarmverkeer, een hei-installatie verderop, een glasbak, een stel meeuwen en ten slotte schreeuwende kinderen uit de buurt: ik had er nooit bij stilgestaan dat de Apollolaan in Leiden zo’n lawaaiige straat is.

Voor het Leidsch Dagblad schreef ik over de zaak-Benno L. en over de reacties in de Leidse politiek (spoeddebat, verkiezingen staan voor de deur, op voorhand kansloze motie van wantrouwen door eenmanspartij, landelijke media die zich daarop storten, eenmanspartij die tijdens de verkiezingen verdubbelt, tweemanspartij die uit elkaar valt). Voor de camera van Argos Medialogica, dat de affaire reconstrueerde, mocht ik daarover vertellen.

Lees de rest van dit artikel »

Ik stond even raar te kijken. Er belde een redacteur van het programma van Paul van Liempt op BNR Nieuwsradio. Hij wilde dat ik op de radio kwam vertellen over een artikel dat ik had geschreven.

‘Wist je dat ik een tijdje precies hetzelfde werk heb gedaan als jij?’, vroeg ik.

Zo kwam het dat ik een paar dagen later in de studio stond bij de presentator die ik een paar jaar van opzetjes een draaiboeken had voorzien. Het onderwerp was mijn stuk over voedingsshakes. Een maand lang at ik geen vast voedsel (behalve dan één beschuitje met muisjes). Ik kwam er hardhandig achter dat eten meer functies heeft dan alleen het binnenwerken van voedingsstoffen.

De radio-uitnodiging had ik puur te danken aan het rare eetexperiment. Niet aan mijn oude baan, want de redacteur wist niet dat ik zijn verre voorganger was. Ik ben alweer vijf jaar weg bij BNR, dan krijg je dat.

Drie dagen voordat ik bij Quest begon, opende de digitale kiosk Blendle zijn deuren. Blendle is het eerste handige systeem om losse artikelen uit kranten en tijdschriften mee te kopen. Als lezer vind ik dat fijn, en als journalist ook.

Dankzij de goede archieffunctie van Blendle kan ik hieronder een overzicht geven van mijn artikelen uit mijn eerste jaar bij Quest. Soms beantwoord ik daarin een vraag van een lezer (bijvoorbeeld over dierengeluiden, jaja), maar meestal volg ik mijn eigen interesse. Een stuk waarin ik op zoek ga naar de verschillen tussen spelt- en tarwebrood werd een behoorlijk Blendle-hitje (zie maart 2015 op goudenpen.nl).

Klinkt een stuk interessant, schroom dan niet om het aan te klikken. Het kost slechts een paar dubbeltjes per artikel. Probeer het eens!

Quest (maandblad):

lachjuli 2014

  • Lachen met accent. Kun je aan iemands gegrinnik horen uit welk land hij komt? Aan je spraak kan iedereen horen dat je uit Nederland komt. Verraad je je afkomst ook als je alleen maar lacht? Op zoek naar de taalverschillen van de lach.

augustus 2014

  • Alles tegen de jetlag. Hoe reis je ontspannen door verschillende tijdzones? Wat heeft het voor nut om tot rust te komen op een Caribisch eiland, als de vliegreis naar huis je weer doodmoe maakt? Verzet je biologische klok stukje bij beetje en overleef de reis glansrijk.
  • Nooit meer schakelen. Wanneer sterft de handmatige versnellingsbak eindelijk uit? We hebben lang gelachen om Amerikanen en Japanners met hun benzine slurpende automaten. Maar inmiddels halen ze onze vertrouwde handmatige versnellingsbak fluitend in. Blijven we nog lang vasthouden aan de ouderwetse versnellingspook?

Lees de rest van dit artikel »

Iran-correspondent Thomas Erdbrink is in Leiden opgegroeid, maar geboren in het ziekenhuis in Leiderdorp. Kennelijk baalt hij een beetje van zijn geboorteplaats. Zijn vrouw plaagt hem ermee.

Toen ik deze beelden zag in de documentaireserie Onze man in Teheran, moest ik net zo hard lachen als Erdbrinks vrouw. Niet uit leedvermaak, maar omdat ik zijn gevoel herken. Ik ben net als hij opgegroeid in Leiden én geboren in het Elisabeth Ziekenhuis (tegenwoordig ‘Alrijne Ziekenhuis, locatie Leiderdorp’).

Het is geen ramp, maar wel een beetje jammer dat Leiderdorp mijn geboorteplaats is. Ik voel me thuis in Leiden, niet in de veredelde buitenwijk ten oosten van de stad.

Als je een hekel hebt aan je naam, mag je die laten veranderen, maar je geboorteplaats blijft eeuwig in je paspoort staan. Ach, het enige wat we kunnen doen, is erom lachen.

In de avondlijke spitsdrukte op Amsterdam Centraal zag ik ineens een piano in de stationshal. ‘Bespeel mij’, stond erop. Ik nam plaats op de kruk en begon The Entertainer te spelen

Omdat mijn spel de laatste jaren wat roestig is geworden, keek ik pas op van de toetsen toen ik na twee minuten stopte. Vijftien reizigers waren blijven staan en gaven me een applausje.

Tegen elven passeerde ik opnieuw de piano. Er hing een kampvuursfeer: iemand speelde, de omstanders zongen. Maar het werd pas echt mooi toen een jonge Rus met het uiterlijk van een hosteltoerist zichzelf begon te begeleiden.

Nu, een paar weken na mijn roemrijke minuten, wordt de stationspiano nog steeds druk bespeeld. Ik zie het als een sympathieke verzachting voor de kleine ontberingen die bij het dagelijks treinforenzen horen.

Piano op Amsterdam Centraal.

Verrassende Rus speelt en zingt op Amsterdam Centraal.

Afscheidscolumn in Leidsch Dagblad

Leidsch Dagblad, 19 april (klik voor groot)

Hoe neem je afscheid van een krant? Afscheidscolumn schrijven, afscheidsborrel geven, afscheidskrantje krijgen. Zo ging het eind april bij mij.

Op 1 mei ben ik begonnen bij Quest. Mijn eerste artikelen zijn al af. Daar laat ik voorlopig nog niet te veel over los. Ren op 19 juni naar de winkel, want vanaf die dag ligt het julinummer klaar. Zo werkt dat bij een maandblad.

Of koop het stuk los via Blendle. Kan ook.

Gaat het nu goed of slecht met het Nederlandse voetbal?

Aan de ene kant heeft het nationale elftal zich geplaatst voor het wk met het hoogste aantal punten en het beste doelsaldo van Europa. Aan de andere kant presteren de Nederlandse clubs steeds slechter in Europese toernooien, met als bedroevend dieptepunt de uitschakeling van FC Utrecht door de Luxemburgse prutsers van FC Differdange.

‘Nederland is straks van het niveau van’ – dat zelfde – ‘Luxemburg’, waarschuwt bobo Bert van Oostveen namens de KNVB.

Misschien is het juist andersom. Kijk naar de opstelling waarin Oranje gisteren Turkije versloeg. Met Martins Indi, Clasie en Fer telde die drie (oud-)Feyenoorders, die zich zonder de jarenlange armoede in De Kuip nooit op zulke jonge leeftijd hadden kunnen ontwikkelen in de Eredivisie.

De geleidelijke aftakeling van het Nederlandse clubvoetbal is voor de sterke van Oranje helemaal niet zo erg. Het is juist te hopen dat Ajax en PSV in net zo’n diepe crisis terechtkomen als Feyenoord. Dan brengt Nederland op het EK van 2020 zijn beste elftal aller tijden binnen de lijnen.

Een hele serie tweets en privéberichten, een krantencolumn, Tom Egbers die zijn keel schraapt voor 2,9 miljoen kijkers en een gesprek bij de Coen en Sander Show.

Ik had nooit gedacht dat dit Twitter-bericht, waarin ik Tom Egbers (@primadeluxe) wees op iets dat me al jaren opviel in Studio Sport, daar allemaal toe zou leiden.

Egbers reageerde in een privébericht dat hij erop terug zou komen. En hoe:

Mijn daaropvolgende column in het Leidsch Dagblad trok de aandacht van de Coen en Sander Show:

Op de frontale aanval van Publieke Omroep-zijde, omdat ik privéberichten in de column heb geciteerd, had ik niet gerekend. Vooral omdat Egbers me al had laten weten dat hij het een ‘grappig stukje’ vond (oeps, nu doe ik het weer).

Inderdaad, columns gaan wel eens ‘over de rand’. Overigens wist ik niet dat Egbers ook in de uitzending zou zitten – hoe zat het ook alweer met die journalistieke ethiek? 🙂

Eén ding weet ik nog steeds niet: was dat kuchje/schraapje van Tom Egbers een foutje, of toch een signaal naar deze trouwe kijker?