Archives for category: tien zinnen

Gaat het nu goed of slecht met het Nederlandse voetbal?

Aan de ene kant heeft het nationale elftal zich geplaatst voor het wk met het hoogste aantal punten en het beste doelsaldo van Europa. Aan de andere kant presteren de Nederlandse clubs steeds slechter in Europese toernooien, met als bedroevend dieptepunt de uitschakeling van FC Utrecht door de Luxemburgse prutsers van FC Differdange.

‘Nederland is straks van het niveau van’ – dat zelfde – ‘Luxemburg’, waarschuwt bobo Bert van Oostveen namens de KNVB.

Misschien is het juist andersom. Kijk naar de opstelling waarin Oranje gisteren Turkije versloeg. Met Martins Indi, Clasie en Fer telde die drie (oud-)Feyenoorders, die zich zonder de jarenlange armoede in De Kuip nooit op zulke jonge leeftijd hadden kunnen ontwikkelen in de Eredivisie.

De geleidelijke aftakeling van het Nederlandse clubvoetbal is voor de sterke van Oranje helemaal niet zo erg. Het is juist te hopen dat Ajax en PSV in net zo’n diepe crisis terechtkomen als Feyenoord. Dan brengt Nederland op het EK van 2020 zijn beste elftal aller tijden binnen de lijnen.

Advertenties

Een hele serie tweets en privéberichten, een krantencolumn, Tom Egbers die zijn keel schraapt voor 2,9 miljoen kijkers en een gesprek bij de Coen en Sander Show.

Ik had nooit gedacht dat dit Twitter-bericht, waarin ik Tom Egbers (@primadeluxe) wees op iets dat me al jaren opviel in Studio Sport, daar allemaal toe zou leiden.

Egbers reageerde in een privébericht dat hij erop terug zou komen. En hoe:

Mijn daaropvolgende column in het Leidsch Dagblad trok de aandacht van de Coen en Sander Show:

Op de frontale aanval van Publieke Omroep-zijde, omdat ik privéberichten in de column heb geciteerd, had ik niet gerekend. Vooral omdat Egbers me al had laten weten dat hij het een ‘grappig stukje’ vond (oeps, nu doe ik het weer).

Inderdaad, columns gaan wel eens ‘over de rand’. Overigens wist ik niet dat Egbers ook in de uitzending zou zitten – hoe zat het ook alweer met die journalistieke ethiek? 🙂

Eén ding weet ik nog steeds niet: was dat kuchje/schraapje van Tom Egbers een foutje, of toch een signaal naar deze trouwe kijker?

Ik vertrouw die biechtende wielrenners niet. Na de val van Armstrong belooft de een na de ander ineens schoon schip te maken. Maar wacht even, had Thomas Dekker niet eerder al het ‘hele verhaal’ verteld?

Lance Armstrong zei tegen Oprah Winfrey dat hij in zijn comebackjaren (2009 en 2010) wél clean was. Moeten we dat geloven van een man die, misschien nog meer dan aan medicijnen, verslaafd was aan liegen?

Laatst zag ik de beklemmende documentaire Catfish, waarin een fotograaf uit New York verliefd wordt op een meisje dat hij alleen via internet kent. Wanneer hij haar probeert op te sporen, blijkt het meisje, plus meer dan tien van haar vrienden en familieleden, te zijn verzonnen door een eenzame vrouw van middelbare leeftijd. Terwijl zij dat opbiecht, bedenkt ze er nog een paar leugens bij: dat zij zelf kanker heeft en dat het meisje in een afkickkliniek zit.

Als je een complex weefsel van leugens hebt opgebouwd, kun je dat kennelijk niet in één keer afbreken. Het gaat nog jaren duren voordat we kunnen doorgronden wat de bad guys in het wielerpeloton echt allemaal hebben gespoten en geslikt.

Gillende sirenes, oude pasfoto’s van een ‘normale’ jongen en oplopende dodenaantallen. Waar kennen we dat van?

Het was helaas weer raak. Deze keer ging een massamoordenaar los in de basisschool Sandy Hook in Newtown, Connecticut, Verenigde Staten, waarna hij zelfmoord pleegde.

Hoe gingen de media er mee om? Precies zoals de forensisch psychiater in het filmpje hieronder vreesde (vanaf 1.40):

Wat ik angstaanjagend vind aan deze boodschap, is dat journalisten het kennelijk Echt Heel Moeilijk vinden om hun werk anders te doen. Nog los van alle hijgerigheid: ze zouden zich niet moeten laten verleiden tot speculaties of het brengen van onbevestigde feiten.

In de eerste uren na de massamoord meldden de media een verkeerde naam van de dader, zaten ze ernaast met het type wapen dat hij had gebruikt en beweerden ze onterecht dat zijn moeder op de school werkte. Als ik dat lees, krijg ik plaatsvervangende schaamte voor mijn vakbroeders.

In Orange Walk, Belize, valt geen donder te beleven, maar er is wel een Chinees restaurant. Toen ik er vier jaar geleden een uurtje doorbracht, bleef één vraag malen in mijn hoofd: hoe komt een Chinees op het onzalige idee om naar Orange Walk te verhuizen?

Er is in elk geval één Amerikaan die dat heeft gedaan: John McAfee (67), de man die rijk werd met anti-virusprogramma’s, en tegenwoordig een onsympathieke, paranoïde fantast.

Deze foto’s bewijzen twee dingen: 1) ik ben in Orange Walk geweest en 2) het is er niet erg pittoresk.

Nrc.nl verzamelt wekelijks interessante en goed geschreven ‘longreads’ uit internationale media. Een daarvan is dit weekend het beklemmende artikel over McAfee uit Gizmodo.

Net zo akelig en interessant is het verhaal uit LA Weekly over de dakloze die dankzij zijn penetrante lichaamsgeur tweehonderdduizend dollar kreeg en vanwege diezelfde geur uit zijn dure appartement is weggepest.

Geld is in beide verhalen de grote motor. De stinkende zwerver kan niet aarden in zijn nieuwe, luxe leven, en McAfee is óf knettergek door rijkdom en verveling óf hij is het zijn hele leven al geweest. In elk geval vreest hij voor zijn leven en durft hij in het donker zijn huis niet meer uit.

Gelukkig weet ik waar hij zijn fu yong hai bestelt.

UPDATE 12 november: Gizmodo meldt dat John McAfee wordt gezocht voor moord. Hij zou in Belize de Amerikaan Gregory Faull hebben doodgeschoten. Bizar.

Politieke partijen doen tijdens de verkiezingscampagne hun stinkende best om te doen alsof ze mijlenver af staan van de andere partijen. In werkelijkheid bestaan de verschillen vooral uit centjes en procentjes.

Kiezers die bijvoorbeeld willen dat de staatsschuld afneemt kunnen nergens terecht. Geen enkele partij die haar programma door het CPB heeft laten doorrekenen komt in 2017 uit op een begrotingsevenwicht. De komende vijf jaar loopt de staatsschuld dus telkens verder op, of je nu op de SP stemt of op de VVD.

Toen ik afgelopen week werkte aan een pagina met verkiezingskandidaten uit de Leidsch Dagblad-regio, sprak ik met Quintus Backhuys, de nummer 2 van de Libertarische Partij. De Rijnlandroute (tussen A4 en A44) mag er best komen, vindt hij, maar alleen als die wordt gefinancierd door bedrijven. Door tol te heffen kun je de gebruiker laten betalen.

Je moet er niet aan denken dat je op elke nieuwe weg eerst door een tolpoortje moet rijden. Maar toch: het is eens wat anders dan een standpunt dat alleen met wat centjes of procentjes verschilt van de andere partijen.

Wesley Sneijder was in 1992 een Utrechts jongetje dat in huis rondliep met een bal aan een touw, in 2003 haalde hij als 18-jarige in eerste elftal van Ajax en in 2012 is hij een van de grote sterren van Oranje.

De indrukwekkende documentaire hieronder toont hoe veel voetballers en hun families moeten doen om het ver te schoppen. Barry Sneijder zegde zijn baan op om zijn zoons Jeffrey, Wesley en Rodney dagelijks naar Amsterdam te rijden.

Alleen de middelste haalde de top. Voor elke jeugdspeler die profvoetballer wordt, zijn er tien die het niet halen.

Twee jaar geleden bracht de New York Times een uitputtend artikel over de jeugdopleiding van Ajax. De Amerikaan John O’Brien, tot 2005 ploeggenoot van Wesley Sneijder, schreef in een commentaar dat er te weinig aandacht is voor de afvallers. Het individualisme in de opleiding werkt volgens hem mogelijk door in het Nederlandse spel, dat collectief vaak tekortschiet.

Ik zou wel in de schoenen van Wesley Sneijder willen staan, maar niet in die van Jeffrey. En al helemaal niet in de schoenen van een voetbalvader, die zijn baan opgeeft zonder dat zijn zoon het profvoetbal bereikt.

Get Microsoft Silverlight
Bekijk de video in andere formaten.

(De video is beschikbaar tot 30 juni 2012.)

Kwestie 1: Mag een journalist zich bemoeien met de tweets van een docent maatschappijleer?
Kwestie 2: Mag de politiek zich bemoeien met vragen die de journalist stelt?

Mijn antwoorden:

1) Ja
2) Nee


Eerste Kamerlid Ronald Sørensen van de PVV beantwoordt deze vragen precies andersom. Dat bleek tijdens een discussie die ik afgelopen week met hem voerde op Radio 1.

De aanleiding was de schorsing van de Leidse docent maatschappijleer Anand Soekhoe, tevens duoraadslid voor Leefbaar Leiden en aanhanger van de PVV. Het Fioretti College in Lisse stuurde hem weg na mijn artikel over zijn anti-islamitische tweets (ingekorte versie op de website van het Leidsch Dagblad).

Leefbaar Leiden en de PVV vinden mijn vragen over de tweets aan de schoolleiding een geval van ‘klikken bij de baas’. Weblog Frontaal Naakt trekt zelfs een parallel met verradersgedrag uit de Tweede Wereldoorlog.

Ik ben het er sterk mee oneens, maar van mening verschillen mag.

Als de schoolleiding vindt de docent niet aan de eigen regels voldoet, kan ze besluiten hem te schorsen. En als ik vind dat ik interessante vragen heb, mag ik ze stellen. Gelukkig wel.

Journalisten uit Amerika gebruikten een nieuwe, controversiële methode om informatie te vergaderen: vooral in Europa gold deze methode, het interview, lang als onbeschofte privacyschending. De auteur van een Nederlands handboek over journalistiek speculeerde in 1883 dat het interview ontstaan moest zijn uit een vreemde Amerikaanse karaktertrek: “nieuwsgierigheid naar de details van het privéleven en de meningen van publieke figuren”.

Lynn Berger in nrc.next van 7 maart 2012

Louis Beel in Batavia. Ooit spraken we ministers aan met 'excellentie'. (Credit: Geschiedenis 24)

Okee, roept iemand, laten we een bepaalde categorie interviews afschaffen. Bijvoorbeeld tv-interviews met politici. Niemand nam het proefballonnetje van de Leidse hoogleraar rechtsfilosofie Andreas Kinneging ook maar een seconde serieus.

Lang, lang geleden stopten journalisten ministers niet onaangekondigd een microfoon onder de neus. Nee, we spraken ze aan met ‘excellentie’.

Het doet me denken aan het tv-programma All you need is love. Dat gold ooit als schandalige emotie-tv. Nu is het juist een relatief braaf programma.

Smaken verschuiven. Gelukkig maar.