Iran-correspondent Thomas Erdbrink is in Leiden opgegroeid, maar geboren in het ziekenhuis in Leiderdorp. Kennelijk baalt hij een beetje van zijn geboorteplaats. Zijn vrouw plaagt hem ermee.

Toen ik deze beelden zag in de documentaireserie Onze man in Teheran, moest ik net zo hard lachen als Erdbrinks vrouw. Niet uit leedvermaak, maar omdat ik zijn gevoel herken. Ik ben net als hij opgegroeid in Leiden én geboren in het Elisabeth Ziekenhuis (tegenwoordig ‘Alrijne Ziekenhuis, locatie Leiderdorp’).

Het is geen ramp, maar wel een beetje jammer dat Leiderdorp mijn geboorteplaats is. Ik voel me thuis in Leiden, niet in de veredelde buitenwijk ten oosten van de stad.

Als je een hekel hebt aan je naam, mag je die laten veranderen, maar je geboorteplaats blijft eeuwig in je paspoort staan. Ach, het enige wat we kunnen doen, is erom lachen.

Advertenties

In de avondlijke spitsdrukte op Amsterdam Centraal zag ik ineens een piano in de stationshal. ‘Bespeel mij’, stond erop. Ik nam plaats op de kruk en begon The Entertainer te spelen

Omdat mijn spel de laatste jaren wat roestig is geworden, keek ik pas op van de toetsen toen ik na twee minuten stopte. Vijftien reizigers waren blijven staan en gaven me een applausje.

Tegen elven passeerde ik opnieuw de piano. Er hing een kampvuursfeer: iemand speelde, de omstanders zongen. Maar het werd pas echt mooi toen een jonge Rus met het uiterlijk van een hosteltoerist zichzelf begon te begeleiden.

Nu, een paar weken na mijn roemrijke minuten, wordt de stationspiano nog steeds druk bespeeld. Ik zie het als een sympathieke verzachting voor de kleine ontberingen die bij het dagelijks treinforenzen horen.

Piano op Amsterdam Centraal.

Verrassende Rus speelt en zingt op Amsterdam Centraal.

Nog vier wedstrijden en dan zit het WK in Brazilië erop. Nog nooit werd er zo veel gescoord op een toernooi en Nederland is (nu al) verder gekomen dan ik ooit had gedacht. Een prachtig WK, op de thuisploeg na.

Ook mooi: sinds dit WK is voetbaltactiek plotseling een mainstream gespreksonderwerp. ‘4-3-3’ en ‘5-3-2’ duiken op in krantenkoppen. Tactische veelzijdigheid is een van de belangrijkste wapens van het Nederlands elftal. Ondertussen leest de technische staf van Oranje de onvolprezen artikelen van Catenaccio nog eens goed door.

Drie weken na mijn eerdere lijstje is het tijd voor tien nieuwe internettips:

1: Interview met Catenaccio

Vijf verdedigers en Kuijt als back? Voor velen een verrassing, maar weblog Catenaccio opperde het in al 2012.

Een nog indrukwekkender wapenfeit staat in dit interview door HP/De Tijd: “De hoofdscout van Louis van Gaal vraagt ons wel onze stukken door te sturen. Onze artikelen worden gelezen in Brazilië en misschien zelfs meegenomen in de wedstrijdvoorbereiding.”

Ik vraag me wel af wat Thomas Boeschoten bedoelt met ‘stukken doorsturen’. Hebben Louis en zijn staf geen Blendle-accountje?
Lees de rest van dit artikel »

Veteranendag

Den Haag, 28 juni 2014. Iskandar Bwefar staat te kijken naar een optocht van Nederlandse veteranen. In zijn rugtas zit de vlag van West-Papoea, de Morgenstervlag. Hij had gehoord dat er gedoe was over het ding. Op voorgaande Veteranendagen droegen Nieuw Guinea-gangers, die tussen 1945 en 1962 in het gebied hadden gevochten, nog zelf de Morgenstervlag mee. Maar nu mocht dat niet meer. Het argument van het Comité Nederlandse Veteranendag: “Wij vinden dat het defilé geen podium is voor politiek geladen uitingen.”

In West-Papoea mag je de Morgenstervlag niet hijsen. Dan gooien ze je in de gevangenis. En in Nederland mogen toeschouwers van Veteranendag dat ook niet. Of toch wel? “Nou”, zegt een politieagent, “niet in deze straat.” Daar staan toevallig koning Willem-Alexander en premier Mark Rutte.

Iskandar Bwefar pakt de vlag uit zijn tas en begint ermee te wapperen. Vier dienstkloppers smijten hem tegen de grond. De vlag en Iskandar.

Waarom is Bwefar opgepakt? Lees de rest van dit artikel »

Als brugklasser zat ik met pen en papier voor de tv. Geïnspireerd door Nico Scheepmaker, vader der Nederlandse voetbalschrijvers, turfde ik negentig minuten lang alle verrichtingen van een van de spelers.

Alleen acht van de laatste groepswedstrijden van het WK 1998 kwamen niet live op tv, omdat de andere wedstrijd in dezelfde poule tegelijk werd gespeeld. Zo zond de NOS wel Frankrijk – Denemarken (2-1) uit, maar niet Zuid-Afrika – Saoedi-Arabië (2-2). Daar baalde ik van, want ik wilde alles zien.

Het WK 1998 in Frankrijk was voor mij nog een vingeroefening. De vijf jaar erna hield alle toen denkbare voetbalstatistieken bij op mijn website Voetbalfocus.

Inmiddels heb je geen tv meer nodig om het WK te volgen. En voetbalstatistieken beperken zich al lang niet meer tot aantallen doelpunten, corners en overtredingen. Tien tips om het WK voetbal op internet te volgen. Lees de rest van dit artikel »

Afscheidscolumn in Leidsch Dagblad

Leidsch Dagblad, 19 april (klik voor groot)

Hoe neem je afscheid van een krant? Afscheidscolumn schrijven, afscheidsborrel geven, afscheidskrantje krijgen. Zo ging het eind april bij mij.

Op 1 mei ben ik begonnen bij Quest. Mijn eerste artikelen zijn al af. Daar laat ik voorlopig nog niet te veel over los. Ren op 19 juni naar de winkel, want vanaf die dag ligt het julinummer klaar. Zo werkt dat bij een maandblad.

Of koop het stuk los via Blendle. Kan ook.

Gaat het nu goed of slecht met het Nederlandse voetbal?

Aan de ene kant heeft het nationale elftal zich geplaatst voor het wk met het hoogste aantal punten en het beste doelsaldo van Europa. Aan de andere kant presteren de Nederlandse clubs steeds slechter in Europese toernooien, met als bedroevend dieptepunt de uitschakeling van FC Utrecht door de Luxemburgse prutsers van FC Differdange.

‘Nederland is straks van het niveau van’ – dat zelfde – ‘Luxemburg’, waarschuwt bobo Bert van Oostveen namens de KNVB.

Misschien is het juist andersom. Kijk naar de opstelling waarin Oranje gisteren Turkije versloeg. Met Martins Indi, Clasie en Fer telde die drie (oud-)Feyenoorders, die zich zonder de jarenlange armoede in De Kuip nooit op zulke jonge leeftijd hadden kunnen ontwikkelen in de Eredivisie.

De geleidelijke aftakeling van het Nederlandse clubvoetbal is voor de sterke van Oranje helemaal niet zo erg. Het is juist te hopen dat Ajax en PSV in net zo’n diepe crisis terechtkomen als Feyenoord. Dan brengt Nederland op het EK van 2020 zijn beste elftal aller tijden binnen de lijnen.

Zondagavond om 23.47 uur lag ik op het punt om in slaap te vallen, toen mijn telefoon ging. Mijn chef meldde het onderwerp van de dag erna: de anonieme aankondiging van een schietpartij op een onbekende school in Leiden.

Gelukkig kon het nieuws nog net mee in de maandagkrant. Toen begon het werk pas echt voor mijn collega’s en mij: wat betekent dit voor scholieren en ouders in Leiden en omgeving?

De nieuwsstroom heb ik maandag overdag geprobeerd te kanaliseren in een Storify-verhaal op de site van het Leidsch Dagblad. Een handige vorm van livebloggen, vind ik, omdat veel nieuws zich openbaart of bevestigd wordt met Twitter-berichten. Je kunt er ook losse tekst in kwijt. Zo maak je de lezer in één klap duidelijk van wie bepaalde informatie afkomstig is. Lees de rest van dit artikel »

Een hele serie tweets en privéberichten, een krantencolumn, Tom Egbers die zijn keel schraapt voor 2,9 miljoen kijkers en een gesprek bij de Coen en Sander Show.

Ik had nooit gedacht dat dit Twitter-bericht, waarin ik Tom Egbers (@primadeluxe) wees op iets dat me al jaren opviel in Studio Sport, daar allemaal toe zou leiden.

Egbers reageerde in een privébericht dat hij erop terug zou komen. En hoe:

Mijn daaropvolgende column in het Leidsch Dagblad trok de aandacht van de Coen en Sander Show:

Op de frontale aanval van Publieke Omroep-zijde, omdat ik privéberichten in de column heb geciteerd, had ik niet gerekend. Vooral omdat Egbers me al had laten weten dat hij het een ‘grappig stukje’ vond (oeps, nu doe ik het weer).

Inderdaad, columns gaan wel eens ‘over de rand’. Overigens wist ik niet dat Egbers ook in de uitzending zou zitten – hoe zat het ook alweer met die journalistieke ethiek? 🙂

Eén ding weet ik nog steeds niet: was dat kuchje/schraapje van Tom Egbers een foutje, of toch een signaal naar deze trouwe kijker?

Ik vertrouw die biechtende wielrenners niet. Na de val van Armstrong belooft de een na de ander ineens schoon schip te maken. Maar wacht even, had Thomas Dekker niet eerder al het ‘hele verhaal’ verteld?

Lance Armstrong zei tegen Oprah Winfrey dat hij in zijn comebackjaren (2009 en 2010) wél clean was. Moeten we dat geloven van een man die, misschien nog meer dan aan medicijnen, verslaafd was aan liegen?

Laatst zag ik de beklemmende documentaire Catfish, waarin een fotograaf uit New York verliefd wordt op een meisje dat hij alleen via internet kent. Wanneer hij haar probeert op te sporen, blijkt het meisje, plus meer dan tien van haar vrienden en familieleden, te zijn verzonnen door een eenzame vrouw van middelbare leeftijd. Terwijl zij dat opbiecht, bedenkt ze er nog een paar leugens bij: dat zij zelf kanker heeft en dat het meisje in een afkickkliniek zit.

Als je een complex weefsel van leugens hebt opgebouwd, kun je dat kennelijk niet in één keer afbreken. Het gaat nog jaren duren voordat we kunnen doorgronden wat de bad guys in het wielerpeloton echt allemaal hebben gespoten en geslikt.