Archives for posts with tag: journalistiek

quest-01-2017-44Als mensen horen dat ik bij Quest werk, vragen ze vaak wat mijn vaste onderwerp is. Logische vraag, want krantenjournalisten hebben altijd een portefeuille. Bij het Leidsch Dagblad schreef ik eerst over Oegstgeest, daarna over de universiteit en ten slotte over de gemeenteraad.

Bij Quest is dat niet zo. Alle redacteuren schrijven eigenlijk over alles. Ja, dat geldt zelfs voor alfa’s zoals ik.

Hier vind je tien artikelen van mij uit tien verschillende vakgebieden:

  1. biologie: Scheppers van nu. Kunnen we straks levende cellen maken uit dode onderdelen?
  2. economie: Weg met de makelaar! Breek met de ongeschreven regels van de huizenjacht
  3. geneeskunde: Kwakkelen in de kou. Waarom slaat de griep altijd toe in de winter?
  4. 2017_qh1geschiedenis: Vredesbom. Was de Derde Wereldoorlog zonder de atoombom allang begonnen?
  5. natuurkunde: Jacht op de primeur. Waarom wetenschappers als eerste een ontdekking willen doen (interview met Ronald Hanson, TU Delft)
  6. psychologie: Hard, harder, hatsjoe! Is luidruchtig niezen een lichamelijke reflex of een aangeleerde gewoonte?
  7. scheikunde: Bacteriebrouwsel. De beste manier om sinas te maken, is zonder sinaasappels
  8. sterrenkunde: Wondere wereld. Hoe meer we weten over Saturnus, hoe vreemder de planeet blijkt te zijn
  9. taal: Als een tang op een varken. Kloppen de uitdrukkingen met dieren die wij gebruiken een beetje?
  10. wetenschap algemeen: Professor Profeet. Deze wetenschappers dachten dat ze God vonden

Omdat we toch bezig zijn, vind je hieronder meteen een lijst van mijn artikelen uit de afgelopen 2,5 jaar. Mijn korte artikelen, datavisualisaties en boekrecensies staan er niet tussen. Ook de bijdragen aan Quest Junior, Quest in Beeld en het Quest Vakantieboek ontbreken.

Een eerdere lijst plaatste ik hier na mijn eerste jaar bij Quest. Lees de rest van dit artikel »

Advertenties

Morgen mogen we naar de stembus voor een referendum over een onderwerp waar zelfs de aanvragers niet in geïnteresseerd zijn. In een interview in NRC gaven Arjan van Dixhoorn en Pepijn van Houwelingen toe dat het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne ze niets kan schelen.

Nou, dat zal dan wel. Toch zaten Van Dixhoorn en kornuiten zo met het artikel in de maag, dat ze dit bericht op Facebook zetten:

Het NRC heeft uit een drie uur durend interview een selectie gemaakt. Daarin wordt een beeld wordt opgeroepen van een…

Posted by BurgerforumEU on Thursday, March 31, 2016

Let vooral eens op de reacties onder het Facebook-bericht. Het gros is zo paranoïde als de pest: het grote geld bepaalt alles, Oekraïne wordt binnenkort lid van de EU en de media zijn gecensureerd. De meeste reaguurders gaan volledig voorbij aan de bijdrage van NRC-journalist Wilmer Heck, die uitlegt dat de heren wel degelijk alles hebben gezegd zoals in het stuk staat en zelfs allerlei pittige uitspraken hebben ingetrokken.

Als je tv en krant niet meer gelooft, maar wel de dingen die op Facebook staan, dan raak je steeds verder van huis. Op sociale media en op Google zit je in een filterbubbel, die ervoor zorgt dat je vooral je eigen mening krijgt te zien. Het lijkt me gezond om af en toe een tegengeluid op je eigen briljante visie te horen.

Zondagavond om 23.47 uur lag ik op het punt om in slaap te vallen, toen mijn telefoon ging. Mijn chef meldde het onderwerp van de dag erna: de anonieme aankondiging van een schietpartij op een onbekende school in Leiden.

Gelukkig kon het nieuws nog net mee in de maandagkrant. Toen begon het werk pas echt voor mijn collega’s en mij: wat betekent dit voor scholieren en ouders in Leiden en omgeving?

De nieuwsstroom heb ik maandag overdag geprobeerd te kanaliseren in een Storify-verhaal op de site van het Leidsch Dagblad. Een handige vorm van livebloggen, vind ik, omdat veel nieuws zich openbaart of bevestigd wordt met Twitter-berichten. Je kunt er ook losse tekst in kwijt. Zo maak je de lezer in één klap duidelijk van wie bepaalde informatie afkomstig is. Lees de rest van dit artikel »

Gillende sirenes, oude pasfoto’s van een ‘normale’ jongen en oplopende dodenaantallen. Waar kennen we dat van?

Het was helaas weer raak. Deze keer ging een massamoordenaar los in de basisschool Sandy Hook in Newtown, Connecticut, Verenigde Staten, waarna hij zelfmoord pleegde.

Hoe gingen de media er mee om? Precies zoals de forensisch psychiater in het filmpje hieronder vreesde (vanaf 1.40):

Wat ik angstaanjagend vind aan deze boodschap, is dat journalisten het kennelijk Echt Heel Moeilijk vinden om hun werk anders te doen. Nog los van alle hijgerigheid: ze zouden zich niet moeten laten verleiden tot speculaties of het brengen van onbevestigde feiten.

In de eerste uren na de massamoord meldden de media een verkeerde naam van de dader, zaten ze ernaast met het type wapen dat hij had gebruikt en beweerden ze onterecht dat zijn moeder op de school werkte. Als ik dat lees, krijg ik plaatsvervangende schaamte voor mijn vakbroeders.

Journalisten uit Amerika gebruikten een nieuwe, controversiële methode om informatie te vergaderen: vooral in Europa gold deze methode, het interview, lang als onbeschofte privacyschending. De auteur van een Nederlands handboek over journalistiek speculeerde in 1883 dat het interview ontstaan moest zijn uit een vreemde Amerikaanse karaktertrek: “nieuwsgierigheid naar de details van het privéleven en de meningen van publieke figuren”.

Lynn Berger in nrc.next van 7 maart 2012

Louis Beel in Batavia. Ooit spraken we ministers aan met 'excellentie'. (Credit: Geschiedenis 24)

Okee, roept iemand, laten we een bepaalde categorie interviews afschaffen. Bijvoorbeeld tv-interviews met politici. Niemand nam het proefballonnetje van de Leidse hoogleraar rechtsfilosofie Andreas Kinneging ook maar een seconde serieus.

Lang, lang geleden stopten journalisten ministers niet onaangekondigd een microfoon onder de neus. Nee, we spraken ze aan met ‘excellentie’.

Het doet me denken aan het tv-programma All you need is love. Dat gold ooit als schandalige emotie-tv. Nu is het juist een relatief braaf programma.

Smaken verschuiven. Gelukkig maar.