Ik vertrouw die biechtende wielrenners niet. Na de val van Armstrong belooft de een na de ander ineens schoon schip te maken. Maar wacht even, had Thomas Dekker niet eerder al het ‘hele verhaal’ verteld?

Lance Armstrong zei tegen Oprah Winfrey dat hij in zijn comebackjaren (2009 en 2010) wél clean was. Moeten we dat geloven van een man die, misschien nog meer dan aan medicijnen, verslaafd was aan liegen?

Laatst zag ik de beklemmende documentaire Catfish, waarin een fotograaf uit New York verliefd wordt op een meisje dat hij alleen via internet kent. Wanneer hij haar probeert op te sporen, blijkt het meisje, plus meer dan tien van haar vrienden en familieleden, te zijn verzonnen door een eenzame vrouw van middelbare leeftijd. Terwijl zij dat opbiecht, bedenkt ze er nog een paar leugens bij: dat zij zelf kanker heeft en dat het meisje in een afkickkliniek zit.

Als je een complex weefsel van leugens hebt opgebouwd, kun je dat kennelijk niet in één keer afbreken. Het gaat nog jaren duren voordat we kunnen doorgronden wat de bad guys in het wielerpeloton echt allemaal hebben gespoten en geslikt.

Advertenties