Archives for posts with tag: verenigd koninkrijk

1: Look left, look right. Dat staat voor elk zebrapad op de grond gekalkt. Goede service voor bezoekers uit rechtsrijdende landen. Verwarrend: als je in een metrostation van het ene naar het andere perron wandelt, moet je soms aan de linkerkant en soms aan de rechterkant lopen. Gelukkig staat dat keurig met bordjes aangegeven.

2: Waarschuwingsbordjes. Ze zijn overal. Vanwege de eilandmentaliteit en het hoge percentage obesitas kun je al stellen dat Groot-Brittannië het Amerika van Europa is. Nog een overeenkomst: in allebei de landen hangen overal waarschuwingsbordjes. Zoals hier in mijn hotelkamer:

IMG_20190204_225050818

Achtung: badolie.

3: Over waarschuwingen gesproken: blauwe deurstickers. Tijdens mijn trip naar Londen had ik een interview in een sjiek hotel. Zoals elk openbaar gebouw in Engeland / Groot-Brittannië / het Verenigd Koninkrijk hing het vol met deze blauwe beauty’s:

download

Prachtig, natuurlijk. Vooral in combinatie met een klassiek interieur als dit. (De geïnterviewde componist Lucas Cantor staat bovenaan in het midden, ik sta rechts.)

4: Iedereen zijn eigen hesje. Of ze nu bij de politie werken, in de bouw of op een vliegveld: Britten dragen graag fluorescerende hesjes. Want stel je voor dat er ineens een taxiënd vliegtuig door de bagagehal raast. Dan wil je toch niet dat de piloot je over het hoofd ziet.

5: Vierkante kerktorens. Kijk maar.

16635304368_29fabbf978_z

(Jack Pease Photography, Creative Commons)

6: Van die winkelgevels die in één kleur zijn geverfd met een etalage waardoor je niet naar binnen kunt kijken… Nou goed, als je regelmatig in Engeland komt, weet je wat ik bedoel.

15421963482_b3b89960d3_z

Dit dus. (Elliott Brown, Creative Commons)

7: Matig loodgieten. De uitvinder van het watercloset zoals we het nu kennen, was een Engelsman met de toepasselijke naam Thomas Crapper. Na zijn dood in 1910 hebben zijn landgenoten geen vooruitgang gemaakt. Heel gek, maar ik ben in veel Britse huizen en hotels geweest waar een weeïge rioollucht hing of waar het warme water het niet deed.

8: Geen mengkranen. Volgt uit punt 7. Boven de gootsteen in ouderwetse Britse keukens hangen een warme en een koude kraan gebroederlijk naast elkaar. Onder de ene verbranden je handen, onder de andere vriezen ze er weer af. Een Duitse huisgenoot in Hull loste het probleem op door een plastic fles omheen te bevestigen: fles dwars, twee gaten bovenin, een gat onderin. Dat kostte heel wat gedoe met een scherp mes. Maar het werkte wel.

9: Uitbundige afzettingen. Graaf je een gat in Engeland, dan verschijnen er als vanzelf een paar honderd paaltjes, pylonen en hekken omheen.

IMG_20190204_164232622

Een week later waren ze in mijn woonwijk een sloot aan het uitbaggeren. Met ‘ze’ bedoel ik een stelletje mannen die een vrachtwagen en een graafmachine hadden geparkeerd op een fietspadenzessprong (ja, dat hebben we hier). Geen afzetting te bekennen. Er zijn geen ongelukken gebeurd.

IMG_20190208_091444848_HDR

10: Het mannetje bij de zij-ingang van Harrods. Typisch Brits mag je het niet noemen, want dit fenomeen vind je alleen op één plek in Londen. Aan de andere kant: bij de Bijenkorf zul je nooit een mannetje met groene broek, groene overjas, groene dienstpet en groene paraplu zien, dat klanten uit hun Bentleys helpt. Ik heb er minutenlang naar staan kijken toen ik twee weken geleden een rondje om mijn hotel liep. De volgende keer dat ik in Londen ben, hoop ik tijd te hebben voor het grote Harrods-spel: pak een willekeurig voorwerp uit de schappen (of het nu een bankkussentje is of een presse-papier) en laat je reisgenoot raden wat het kost. Onderschatting is gegarandeerd.

Twee weken geleden was ik een etmaal in Londen voor een reportage. Het was hoogstwaarschijnlijk mijn laatste bezoekje aan een Verenigd Koninkrijk dat bij de Europese Unie hoort (tenzij er nog iets raars gebeurt).
Dat voelt raar. Het Verenigd Koninkrijk is, na Nederland, het land waar ik de meeste tijd heb doorgebracht: bij elkaar een maand of zeven. De helft daarvan was in 2005, toen ik een semester doorbracht aan de University of Hull.
De uitslag van het Brexit-referendum heeft me totaal verrast, terwijl ik er nog wel politicologie heb gestudeerd. Van Britse anti-EU-sentimenten heb ik weinig meegekregen: de kranten schreven vooral over Irak, Blair/Bliar en strengere terreurwetten.
Ik ken de Britten wel als eigenzinnige en ondoorgrondelijke types, bij wie je niet altijd weet of ze het nu positief bedoelen als ze ‘pretty good!’ of ‘excellent!’ roepen. Ik vond het ook nogal vreemd dat medestudenten zeiden dat ik ‘from Europe’ was (alsof zij zelf een apart werelddeel bewoonden) en dat er eentje aan mij vroeg of Dutchmen uit Denemarken komen.
Ik dacht altijd dat Europa ze gewoon weinig kon schelen, maar achteraf denk ik dat ze zich er nog minder onderdeel van voelden dan ik doorhad.